Istota dodatków mieszkaniowych

Dodatek mieszkaniowy to świadczenie pieniężne, które pozwala na częściowe pokrycie kosztów utrzymania mieszkania, gdy najemca lub właściciel nie może samodzielnie ponosić wydatków z tym związanych. Dodatki przyznawane są na ich wniosek.

Osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy pobiera stosowny wniosek i zwraca się do Zarządcy lokalu, który potwierdza: tytuł prawny do zajmowanego lokalu, adres zamieszkania wnioskodawcy, nazwę i siedzibę zarządcy domu, powierzchnię użytkową, sposób ogrzewania lokalu i wody, wyposażenie w instalację gazu przewodowego oraz kwotę uiszczonych wydatków mieszkaniowych za ostatni miesiąc.

Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku.

Nie przyznaje się dodatku mieszkaniowego, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji.

W przypadku rozbieżności między deklarowanymi dochodami, a faktycznym stanem majątkowym oraz liczbą osób faktycznie zamieszkałych w lokalu upoważniony pracownik socjalny przeprowadza wywiad środowiskowy.

Organ odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że:

  1. występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe,
  2. faktyczna liczba wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji,
  3. wnioskodawca odmawia złożenia oświadczenia o stanie majątkowym.

Wypłatę dodatku wstrzymuje się, jeżeli osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy nie reguluje na bieżąco należności za lokal.